ديابت مليتوس
غير وابسته به انسولين و اختلال تحمل گلوکز
(IGT)
در جمعيت 64 -30 سالة بندر بوشهر؛
BERCS 1
دکتر ابراهيم عصفوري1، دکتر ايرج نبي پور1، محمد راياني2، دکتر حسين فخرزاده 3، دکتر امير احمد مستغني1، دکتر صمد فقيهي زاده 2،
مهنوش خاکزاد2، مهران حق شناس2، فرامز کوشش
1 استاديار گروه داخلي، دانشکدة پزشکي، دانشگاه علوم پزشکي بوشهر
2 کارشناس پژوهشي، دانشگاه علوم پزشکي بوشهر
3 استاديار گروه قلب و عروق، دانشکدة پزشکي، دانشگاه علوم پزشکي بوشهر
چکيده:
براي برآورد ميزان هاي شيوع ديابت غير وابسته به انسولين و اختلال تحمل گلوکز در جمعيت 64-30 سالة بندر بوشهر، بر اساس شاخص هاي تشخيصي استاندارد، اين پژوهش طرح ريزي گرديد. طراحي پژوهش و روش ها: اين مطالعه مقطعي، در شهروندان 64-30 ساله شهر بوشهر، انجام گرديد. از افراد انتخاب شده در اين طرح دعوت شد که به مراکز بهداشتي درماني شهر يا مرکز تحقيقاتي غدد درون ريز بوشهر (BERC)، براي مصاحبه و بررسي هاي آزمايشگاهي مراجعه کنند. ديابت و IGT بر اساس شاخص هاي WHO با در نظر گرفتن قند خون ناشتا و تست خوراکي تحمل گلوکز OGT تعريف گرديدند. نتايج جمعاَ 1036 نفر بررسي گرديدند و ميزان مشارکت participation rate دعوت شدگان 78% بود. ميزان خام و همسان شده سني age-adjusted ديابت غير وابسته به انسولين به ترتيب 6/13%و 12% و همچنين ميزان خام اختلال تحمل گلوکز IGT، 7/9% و ميزان شيوع همسان شده سني آن 6/6% در مردان و 9/10% در زنان محاسبه گرديد. هم شيوع ديابت و هم شيوع IGT، با افزايش سن و افزايش BMI فزوني مي يافتند ( 0001/0P< ). نتيجه گيري: تقريباً يک نفر از هر چهار نفر جمعيت 64-30 ساله بوشهر دچار NIDDM يا IGT است. بنابراين ديابت و IGT به صورت اپيدميک در اين بندر ظهور دارد. برنامه هاي پيشگيري و غربالگري دوره اي در سطح اين جمعيت مي بايست طرح ريزي شوند.
واژگان کليدي: ديابت مليتوس غير وابسته به انسولين، اختلال تحمل گلوکز، شيوع، سازمان جهاني بهداشت