ارزيابي واكسن DNA تركيبي حاوي ژن گليكوپروتئينهاي نوتركيب B-1 و D-1
ويروس هرپس سيمپلكس تيپ يك
محمد آقاابراهيميان1، دكتر محمدحسن روستايي2*، دكتر حوريه سليمانجاهي3، دكتر كيوان زندي4
1 كارشناسي ارشد ويروسشناسي، دانشكده پزشكي، دانشگاه تربيت مدرس
2 استاد گروه ويروسشناسي، دانشكده پزشكي، دانشگاه تربيت مدرس
3 استاديار گروه ويروسشناسي، دانشكده پزشكي، دانشگاه تربيت مدرس
4 استاديار ويروس شناسی، دانشكده پزشكي، دانشگاه علوم پزشكي بوشهر
ويروس هرپس سيمپلكس تيپ يك انساني (HSV-1) عامل ايجاد بيماريهاي مهمي در انسان ميباشد. با توجه به افزايش شيوع ويروس هرپس در جامعه و ظهور مستمر سويههاي جديد مقاوم به درمانهاي جاري، لازم است تا براي پيشگيري از ابتلاء افراد حساس و بروز بيماري در آنها اقدام به توليد يك واكسن مؤثر شود. براي اين كار واكسنهاي متفاوتي توليد شدهاند كه واكسنهاي حاوي DNA از جمله كانديداهاي مناسب براي اين مقصود ميباشند. در اين پژوهش با استفاده از كلونهاي حاوي ژن كد كننده گليكوپروتئينD ويروس هرپس سيمپلكس تيپ يك (pcDNA3-gD-1) يا ژن كد كننده گليكوپروتئين B اين ويروس (pcDNA3-gB-1) و يا تركيبي از اين دو كلون اقدام به ايمنسازي موشهاي BALB/c حساس و سپس ارزيابي پاسخ ايمني موشها شد. براي اين كار سه گروه از موشهاي BALB/c به ترتيب با: pcDNA3-gD-1 يا pcDNA3-gB-1 ، يا تركيبي از اين دو كلون مورد تلقيح قرار گرفتند. هر گروه مجموعاً 3 بار و هر بار به فاصله 21 روز با كلونهاي مربوط تلقيح شدند و قبل و بعد از هر تزريق از آنها خونگيري به عمل آمد. ضمناً به يك گروه مجزا از موشها به عنوان شاهد مثبت، سويه استاندارد KOS از ويروس هرپس تيپ يك (HSV-1) تزريق شد، حال آنكه به دو گروه مجزا نيز كه به عنوان شاهد منفي در نظر گرفته شده بودند به ترتيب PBS و پلاسميد فاقد ژن تلقيح شد. بيست و يك روز پس از آخرين تزريق، موشهاي مربوط به گروههاي 6 گانه با تزريق ويروس وحشيHSV-1 مورد چالش قرار گرفتند. ضمناً آزمايش خنثي سازي 100 TCID50 ويروس هرپس با رقتهاي دو برابر از هر كدام از نمونه خونهاي تهيه شده انجام پذيرفت. يافتههاي به دست آمده از اين پژوهش بيانگر اين است كه كلونهاي فوق بتنهايي و يا به طور توام توانستند سيستم ايمني موشها را تحريك و ضمن ايجاد آنتيبادي خنثي كننده ويروس حاد در آنها، باعث پيدايش مقاومت در موشها برابر ويروس چالش شوند. توليد آنتيبادي پس از سومين تزريق به حداكثر مقدار خود رسيد. موشهايي كه به آنها تركيبي از دو كلون تلقيح شده بود داراي عيار بالاتري از آنتيباديهاي خنثي كننده ويروس در مقايسه با دو گروهي كه فقط يك كلون به آنها تزريق شده بود شدند، در حالي كه در گروههاي شاهد منفي آنتيبادي توليد نشد. در عين حال موشهاي واكسينه در مقايسه با موشهاي شاهد منفي توانستند مقاومت واضحي عليه ويروس چالش نشان دهند.
واژگان كليدي : واكسن، ويروس هرپس سيمپلكس تيپ يك، گليكوپروتئين DوB، كلون pcDNA3-gD-1، کلون pcDNA3-gB-1