دكتر سهراب بهروزي 1، رحيم طهماسبي2
1دندانپزشك عمومي ، مركز پژوهش هاي سلامت خليج فارس ، دانشگاه علوم پزشكي بوشهر
2 كارشناس ارشد آمار زيستي ، دانشكدة پزشكي ، دانشگاه علوم پزشكي بوشهر
ژنژيويت شايع ترين بيماري لثه در كودكان و نوجوانان مي باشد و از شيوع بالايي در جهان برخوردار است . عامل اتيولوژيك اوليه اين بيماري ، عدم رعايت بهداشت دهان و دندان مي باشد و در صورت پيشگيري نكردن به نوع پيشرفتة بيماري لثه (پريودنتيت) تبديل مي شود كه در نهايت باعث از دست رفتن دندانها مي شود . به منظور تخمين شيوع اين بيماري و در نتيجه تخمين نياز درمان در شهر بوشهر ،659 نفر دختر و پسر از جمعيت دانش آموزي مقاطع مختلف تحصيلي در سال 81-1380 را با كمك شاخص بيماري پريودنتال Russell و شاخص بهداشت دهاني1OHI – S مورد مطالعه قرار داديم. شيوع بيماري لثه در دانش آموزان شهر بوشهر 5/43 درصد بود ( 1/31 در صد ژنژيويت ساده و 4/12 درصد پريودنتيت). شيوع ژنژيويت ساده در پسران و دختران به ترتيب 30 و 1/32 در صد و شيوع پريودنتيت در پسران و دختران به ترتيب 4/16 و 6/8 در صد بود. شيوع ژنژيويت با وجود دبري و جرم رابطه مستقيمي داشت (05/0 P< ). با افزايش شدت فلوروسيس ، شيوع بيماري لثه از 3/31 در صد به 7/66 در صد افزايش مي يافت ؛ در حالي كه اين بيماري با پيگمانتاسيون لثه ارتباطي نداشت. فرا رسيدن بلوغ ، در آمد پايين خانواده و تعداد بالاتر افراد خانواده ، تعداد كم ميزان مسواك زدن، وجود ناهنجاري دنداني و افزايش سن با بيماري لثه داراي رابطه مثبت بودند. بنابراين ژنژيويت در مقياس اپيدميك در دانش آموزان شهر بوشهر شيوع دارد و مي بايست برنامه هاي بهداشت دهان و دندان براي كاهش آن از طريق مسئولين بهداشت خانواده و مدارس در سطح شهر بوشهر طرح ريزي شود.
واژگان كليدي : ژنژيويت ، بيماري پريودنتال ، لثه ، بهداشت دهان و دندان